Sita

14 oktober 2021

Momenteel zie je heel veel mensen met pups lopen, en dan denk ik automatisch terug aan de beginjaren met Sita. Pittig, leuk, maar zeker niet altijd makkelijk. Een hond met een grote drang om te leren, maar het liefst van één baas, en dat werd ik. Puppycursus was broodnodig, ook voor ons, want een labrador is toch iets anders als een teckel.

Gelukkig was er in de sporthal bij ons om de hoek gelegenheid om zo’n cursus te volgen, en ik kan het iedereen aanbevelen die nu een puppy aanschaft. Het wordt er alleen maar leuker van. We leerden haar zitten op commando, in de mand te gaan als de deurbel ging. Knuffels te zoeken die we verstopt hadden. En ook te wachten als wij vonden dat dat nodig was, bij de weg overgang. Je kon gelijk merken dat ze dominante trekjes had, en het enige dat hielp om ongewenst gedrag eruit te krijgen was oefenen tot ze het kon, en duidelijk laten merken wie de baas was.

Super leuk, en op latere leeftijd heel makkelijk, als ik de deurbel niet hoorde, maar Sita ineens naar haar mand zag gaan, wist ik dat er iemand voor de deur stond. Zo grappig. En omdat ze knuffels op naam kon zoeken, kon ze dat ook met ons gezin. Als je dan zei zoek de baas, ging ze naar mijn man, en bij zoek het vrouwtje kwam ze met een kwispelstaart naar mij toe.

Maar ze had door die trainingen die ik met haar deed wel duidelijk door dat ik haar baas was, en mijn man ook een beetje, omdat die het eten gaf. De kinderen had ze geen ontzag voor, die probeerde ze altijd uit hoe ver ze kon gaan. Zo ook die keer dat ze even op moesten passen omdat wij een uitje van het werk hadden. De poort was open geweest en Sita zag haar kans schoon. Wij natuurlijk gelijk naar huis, en overal zoeken. Kwam mijn man haar tegen terwijl ze gezellig met de postbode mee aan het lopen was. Ze liep al een tijdje mee, en die had zoiets van ik hou haar bij mij, dan vinden ze haar vanzelf!

Helaas is ze eind maart 2021 overleden, ze was op. Nooit ziek geweest en 14 jaar en 7 maanden geworden. We kunnen er alleen maar met een goed gevoel op terugkijken. Als je vrolijk was, danste ze met je mee, en als je verdriet had, legde ze haar kop op je schoot om je te troosten. Helaas kon ze dat nu niet meer, maar het was geweldig dat ze deel heeft uitgemaakt van ons gezin.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

14 oktober 2021
Sita Lees meer
11 oktober 2021
Even geleden Lees meer
26 februari 2021
Beleggingsupdate februari 2021 Lees meer
23 februari 2021
Bakken Lees meer

Mijn positieve leven

Volg je me al?
Copyright © 2021 Mijn positieve leven. Alle rechten voorbehouden. Website realisatie door Desh Online
crossmenu