Zusje

27 november 2020

Black friday is het vandaag, voor mij sinds 2 jaar echt zwarte vrijdag geworden. Op die dag is namelijk mijn zusje overleden. Gelukkig valt black friday altijd op een andere datum, dan heb je er niet ieder jaar die associatie mee, maar toch.

Mijn zusje was 7 jaar jonger en een stukje groter, daarom zei ik altijd gekscherend zusje, klonk gewoon grappig. En vooral natuurlijk ook omdat ik dan berichtjes kon afsluiten met: kus Je zus. Daar hadden we samen gewoon lol om.
Ze was mijn uiterlijke tegenpool, zij krullen ik steil haar, zij blond, ik bruin. Ze lachte ook altijd, en was heel sociaal, kon gelijk met iedereen kletsen. Tegen mij zeggen ze vaak kijk niet zo boos, en ik kijk altijd eerst de kat uit de boom voordat ik met iemand ga praten. Maar we konden het goed vinden, ook al leefden we ons eigen leven.

Als kleuter had ze lang krullend haar, en dat mocht ik af en toe vlechten of er staarten in maken. Superleuk natuurlijk als grote zus. En oh wee als ik merkte dat iemand haar pestte, dan stond ik gelijk klaar om te helpen, want ook daar ben je grote zus voor.
Toen ik mijn man ontmoette, was ze zelf nog maar veertien. Dus ze vond het geweldig om met ons overal heen te gaan, niets was haar te gek. Samen naar België, of de stad in, of komen logeren en dan uitgaan terwijl ze dat eigenlijk nog niet mocht, daar genoot ik echt van.

Ze was super trots dat ze tante werd, ze kon er geen genoeg van krijgen om met onze kinderen te zijn. Zo wilde ze altijd oppassen, of de kinderen mochten komen logeren. Vooral die ene keer dat ze zichzelf per ongeluk opsloot op de wc terwijl ze aan het oppassen was, vertelde ze dan ook tegen iedereen die het maar wilde horen. Met een enorme grijns op haar gezicht. Want een lach die had ze altijd, hoe slecht het ook ging, lachen was haar ding. En dan die prachtige ogen er boven, blauw, met in één oog een bruin vlekje, heel bijzonder.

Zeker toen de jongens ouder werden, genoot ze er nog meer van, heel bijzonder vond ze dat, en dat was het ook. Ook onze jongens zijn beiden heel verschillend, en dat vond ze altijd leuk om te benoemen, ook om te benadrukken dat wij dat ook waren. En zoals zij bij ons dingen mocht doen die van onze ouders niet mochten, dat deed zij ook weer met onze kinderen. Grappig!

Ze is veel te jong overleden, en heeft het niet makkelijk gehad. Ze was altijd zoekende hoe ze beter kon worden, of wat ze eigenlijk had. De artsen konden dat ook niet vinden, en gaven iedere keer een andere diagnose met bijbehorende hoeveelheid medicatie. En toch gaf ze niet op, en zocht verder naar wat er nu eigenlijk met haar aan de hand was. Tot het laatst aan toe.

Ik ben ontzettend trots op haar, om haar doorzettingsvermogen, haar leuke en lieve karakter, en zeker dat ik haar zus was.
Kus Je zus

Those we love don’t go away,
they walk beside us every day!

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

14 oktober 2021
Sita Lees meer
11 oktober 2021
Even geleden Lees meer
26 februari 2021
Beleggingsupdate februari 2021 Lees meer
23 februari 2021
Bakken Lees meer

Mijn positieve leven

Volg je me al?
Copyright © 2021 Mijn positieve leven. Alle rechten voorbehouden. Website realisatie door Desh Online
crossmenu