Mijn rode kater

Onze rode kater

Kennen jullie het boek van James Bowen; A streetcat named Bob? Daarmee vergelijk ik altijd onze rode kater Sjakie. Aangezien ik als kind altijd veel huisdieren gehad heb, wist ik al dat ik later als ik groot was ook graag een rode kater wilde. Die zijn toch anders als andere katten, vraag maar aan een eigenaar ervan, die zal het zeker beamen.
Mijn man vond 2 katten, een hond, én 2 kinderen genoeg, maar ik liep al een poosje te zeggen dat ik een rode kater toch wel heel speciaal vond, en er ook wel voor openstond om die in ons gezin op te nemen.Maar hij was duidelijk, onze labrador (Sita) had onze katten geaccepteerd, maar naar een vreemde zwarte of rode kat was ze altijd heel fel, er was geen plaats voor een rode kater.


Tot Sjakie zich aandiende. In het voorjaar van 2013 kwam hij heel stoer onze tuin in, kroelde langs mijn benen, en als ik in de tuin zat, ging hij vaak onder mijn stoel zitten. En onze katten vonden dat heel normaal, en hij eigenlijk ook. Sjakie kwam steeds vaker, en op een gegeven moment was Sita ook in de tuin en die ging Sjakie kopjes geven. Onze labrador, die zo fel was op rode katten, nu ineens zo lief tegen een rode kat in ónze tuin, je snapt mijn verbazing!Zodra ik buiten in de zon zat kwam Sjakie luid mauwend de tuin in, aanhankelijk en lief naar onze dieren, maar vooral naar mij. Hij wist waar hij moest wezen. Op een gegeven moment sliep hij zelfs in het mandje van onze katten in de garage. Tot wij iemand langs hoorden komen die met zijn sleutels rammelde, dan hoorden we het kattenluikje en was hij weer weg. Tot ik weer buiten ging zitten.
Na een maandje lag hij voor op onze oprit alsof hij ons huis moest bewaken, en wij hadden nog geen idee waar hij eigenlijk hoorde, of wie zijn baasje was.Tot we de sleutels in de zomer niet meer hoorden rammelen, en wij op het punt stonden op vakantie te gaan. Er werd aangebeld en daar stond een jonge vrouw die vroeg of wij toevallig haar rode kater eten gaven. Nou was dat het enige wat hij niet kreeg van ons, maar ik vertelde wel dat hij er heel vaak was, en onze tuin bewaakte alsof het zijn gebied was. Ze bleek tegenover ons in een flatje te wonen, en zij was de eigenaresse van Sjakie. Haar relatie was uit, en Sjakie was gek op haar vriend, hij rammelde altijd met zijn sleutels als hij hem zocht. Maar nu at Sjakie niet meer, en ze maakte zich zorgen. Of wij hem misschien wilden voeren, zodat hij weer beter in zijn vel ging zitten.

Sjakie

Tja, daar kon mijn man natuurlijk geen nee tegen zeggen, dierenliefhebber die hij is. Dus onze oudste zoon, die thuis zou blijven in onze vakantie, wilde ook Sjakie voeren. En ook dat ging zonder problemen met onze katten, ze accepteerden hem en lieten hem gewoon eten samen met hen.
Toen we terugkwamen zat er een mooie, dikke rode kater op ons te wachten, die niet meer weg wilde. Hij had zijn huisje gekozen. Dat besefte de overbuurvrouw ook, en na enkele weken stond ze weer aan de deur met zijn paspoort en het verzoek of wij zijn nieuwe eigenaar wilden worden.Daar zeiden we natuurlijk geen nee tegen!
Dus zo zie je, sommige dieren kiezen jou uit om voor hen te zorgen. Jullie zullen vast nog vaker over Sjakie zijn avonturen lezen, hij is zo lief, leuk en grappig. Dus kom zeker vaker hier kijken of er weer wat gepost is over hem.

Heb jij ook huisdieren?

En ben je er ook op een bijzondere manier aan gekomen?

Ik lees het graag! Laat je reactie hieronder achter.

You May Also Like

Desie

Izzy

Labrador Sita

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *