Trouwambtenaar

Zoals ik vertelde in deze Blog, wilde ik als ik later groot was trouwambtenaar worden. Zo leuk om geen standaard praatje te horen op je plechtigheid, maar iets persoonlijks, grappigs en vooral liefdevol.
Maar ja, zo’n beroep stond toen nog niet in de vacature lijsten, en eerlijk gezegd was ik daar ook helemaal niet mee bezig. Ik had leuke banen, en aangezien wij al jong kinderen kregen had ik andere dingen aan mijn hoofd.

Mr. & Mrs.

Droombaan

Tot voorjaar 2006 er een functie in de krant stond die indirect wel eens mijn droombaan kon worden. Receptioniste bij de gemeente, ik dacht bij mezelf dan zit ik in ieder geval dicht bij het vuur. En na een sollicitatie met nog 350 anderen werd ik uitgekozen om te beginnen. Mijn eerste stap was gezet!
Precies een half jaar nadat ik aan het werk was, kwam mijn droombaan vrij, trouwambtenaar! Zoals ik al vaker schreef, als je positief over iets denkt en de positieve stappen zet, gebeurt het (vaak) ook.

Mijn toenmalige baas vond het wel noodzakelijk dat er eerst geleerd moest worden, dmv cursussen, maar ook door meekijken met anderen. Superleuk, want dan sta je gedegen voor die groep mensen waarvoor je het tenslotte doet.
Daardoor duurde het nog een aantal jaar eer ik daadwerkelijk mocht trouwen,maar wist ik wel zeker dat ik dit wilde en hoe ik het wilde doen.

Corsages

Verschillende trouwerijen die collega’s voltrokken heb ik bijgewoond, maar één heeft er echt de meeste indruk gemaakt. En ik heb er ook heel veel van geleerd.
De ceremonie werd gehouden in een verbouwde boerderij, met mooie hoge daken, waar de oude balken ook nog in zaten, heel sfeervol. Ik zat daar achterin die zaal, zodat niemand mij opmerkte. Alles ging goed, de ambtenaar hield een mooi praatje, tot ik ineens een tik op mijn schouder kreeg en een wenk om mee te komen.

Paniek

Het was de valkenier die door het bruidspaar ingehuurd was om met een valk uil de ringen aan te vliegen. Hij was lichtelijk in paniek, want bij het opbinden van de ring aan de poot was er één ring gevallen, en hij kon hem niet meer vinden. We hebben 10 minuten gezocht, en toen mocht ik de boodschap doorgeven aan mijn collega dat de ring kwijt was. Die bleef heel nuchter en gaf aan, dan draai ik alles om, en vraag aan het einde pas om het ja-woord, dan is hij vast terecht. Helaas was dat niet zo, maar ook toen bleef ze rustig en gaf iedereen de opdracht om die ring te zoeken. Ze waren gelukkig het laatste stel in de trouwzaal die dag, dus dat was geen probleem.
Het duurde uiteindelijk een uur eer de ring gevonden was, hij bleek tussen de stoel in de bus van de valkenier gevallen te zijn, en toen konden we verder gaan. De valk uil had er alleen geen zin meer in, en vloog met ring en al naar een balk bovenin de zaal. Die moest uiteindelijk gelokt worden met een levende piepende muis, wat niet echt prettig was voor de aanwezigen. Ze zeiden gelukkig wel ja, en met enige vertraging konden de ringen omgedaan worden.

In toga

Leermoment

Die trouwerij was een echt leermoment geworden, geen vogels op huwelijken die ik voltrek, en de les dat je altijd rustig moet blijven, want jij bent daarin de uitstralende factor op zo’n moment. En mijn lijfspreuk: Het komt goed!

Heb je zelf wel eens iets geks meegemaakt op een huwelijk?

Zou jij vogels je ringen aan laten vliegen?

You May Also Like

Ienke Polderman trouwerij

Trouwen

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *